πονάει,ακόμα


Μου λείπεις ακόμα, απλά δε μιλάω πλέον γι'αυτό.
Δε μιλάω για εσένα, για εμάς, σε κανέναν.
Η πληγή είναι πάντα εκεί.
Είναι από αυτές που έχουν πάνω κακαδάκι
και κάθε φορά που την πειράζω αιμορραγεί πάλι.
Ξέρεις φοβάμαι μήπως σε ξεχάσω.
Για αυτό την ματώνω ξανά και ξανά.
Ξέρεις πολύ μετά το τέλος μας
συνειδητοποίησα ότι δεν έχω τίποτα δικό μας.
Μονάχα ένα αρκουδάκι που κοιμόμαστε ακόμα αγκαλιά.
Δεν έχω φωτογραφίες μας, δε νομίζω πως είχαμε βγάλει και ποτέ.
Εξαιτίας αυτού με έχει πιάσει μια μανία να βγάζω φωτογραφίες.
Με ανθρώπους που ήρθαν για να μείνουν ή όχι.
Θέλω να έχω απτές αποδείξεις της ύπαρξης τους.
Από εσένα, από εμάς έχω μονάχα αναμνήσεις.
Και αυτές έξι χρόνια μετά έχουν αρχίσει και ξεθωριάζουν.
Ας πούμε δε θυμάμαι πια τη φωνή σου.
Τη φωνή που με ξύπναγε κάθε πρωί και με κοίμιζε κάθε βράδυ.
Γι'αυτό σου λέω, φοβάμαι.
Φοβάμαι μήπως σε ξεχάσω τελικά.
Για αυτό θα πειράζω την πληγή μέχρι να μείνει ένα βαθύ σημάδι.
Μονάχα τότε θα σιγουρευτώ ότι θα είσαι για πάντα χαραγμένος μέσα μου.
_Ελπίζω να είσαι καλά. Και να χαμογελάς,πάντα_



Τι και αν δεν μου μιλάς πια,

3 σχόλια:

  1. Υπομονη...
    (χρονια και ζαμανια)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πόση; πόση υπομονή πια; πόση; για πόσα πράγματα; για πόσο καιρό;
      ...

      Διαγραφή
  2. ελπίζω να είσαι καλά :) Δεν έχω ξεχάσει το blog σου, σου εστειλα και email απο την καινουρια μου διευθυνση

    ΑπάντησηΔιαγραφή