συναισθηματικά ανάπηρη

"Πόσο θα κάτσεις; Να κάνω όνειρα ή καφέ;" διάβασα ξέρετε σε μια από τις εικόνες με άσχετο φόντο και "βαθυστόχαστα" γραμμένα λόγια. Και επηρεάστηκα είναι η αλήθεια. Άρχισα να σκέφτομαι ότι οι σχέσεις μου δεν ξεπερνάνε το στάδιο του καφέ. Γιατί μπλέκομαι με εξίσου συναισθηματικά ανάπηρους ανθρώπους. Γιατί επιλέγω να αρχίζω σχέσεις με προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης. Γιατί πάντα φεύγω πρώτη από φόβο μήπως φύγει ο άλλος πριν από μένα. Και τελικά βρίσκομαι μόνη με τον καφέ στο χέρι. Και είναι πικρός. Και εγώ τον καφέ μου τον πίνω με πολύ ζάχαρη. Αλλά πλέον έμαθα να τον πίνω πικρό. Άλλωστε εγώ το επέλεξα, εγώ το επιλέγω κάθε φορά. Και δεν είναι ακριβώς πως μετανιώνω. Απλά καταριέμαι εκείνη τη μορφή από το παρελθόν που ενώ ήξερε πως σιχαίνομαι τον πικρό καφέ, με άφησε με την μισοάδεια κούπα στο χέρι και ένα σωρό σμπαραλιασμένα όνειρα γύρω μου να γελάνε μαζί μου. Ψέμματα. Δεν καταριέμαι εκείνη τη μορφή. Τον εαυτό μου καταριέμαι πιο πολύ. Γιατί μπορεί να λέω πως μονάχα έναν άνθρωπο έχω αγαπήσει σε όλη μου τη ζωή, όμως τη στιγμή που έπρεπε να το αποδείξω, αντί να γραπωθώ πάνω σου και να μη σε αφήσω να φύγεις ποτέ, όσο και αν με μισούσες, εγώ σου άνοιξα μέχρι και την πόρτα. Γιατί ήξερα πως ο πόνος που σου προκάλεσα δε θα ξεχνιόταν με την αγάπη μου. Πάντα θα με κυνηγάνε τα δακρυσμένα σου μάτια όταν μου έδωσες το γράμμα που έβαλε τέλος σε όλα. Πάντα θα με κυνηγάνε οι ενοχές για το κακό που σου προκάλεσα. Και σκέφτομαι πως τελικά μπορεί να μη φοβάμαι μήπως με πληγώσουν οι άλλοι, πιο πολύ φοβάμαι μήπως τους πληγώσω εγώ τελικά. Και η ψυχή μου δεν αντέχει το βάρος άλλων ενοχών. Πικρός καφές λοιπόν... Άλλωστε όλα μια συνήθεια δεν είναι;

4 σχόλια:

  1. Ολα μια συνηθεια ειναι...δυστυχως και ευτυχως. Και το παρελθον ειναι παρελθον,ξερω οτι ειναι δυσκολο, αλλα το μονο που μπορουμε να κοιταμε,ειναι το μελλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το μόνο κακό που κάνουμε στν εαυτό μας , είναι να σχεδιάζουμε εξαρχής το τέλος μας!

    Καλημέρα ^^

    ΑπάντησηΔιαγραφή