neverending nightmare, always there instead of you

"Ανοίγω την πόρτα της πολυκατοικίας και κατεβαίνω αργά τα σκαλιά. Ακούω την πόρτα να κλείνει πίσω μου και ο γδούπος με ταράζει. Από τη μέρα που "έφυγες" έχω γίνει ευαίσθητη στους ήχους, τρομάζω εύκολα. Προχωράω χαμένη στις σκέψεις μου. Και τότε βλέπω μια γνώριμη φιγούρα. Ανοιγωκλείνω τα μάτια μου μερικές φορές. Δεν είναι δυνατόν να βρίσκεσαι μπροστά μου, αφού... Φοράς τη στρατιωτική σου στολή. Είσαι ψηλός, τα μάλλια σου είναι σκούρα και τα μάτια σου πράσινα. Στα μάτια του 10χρονου τότε εαυτού μου είσαι τόσο όμορφος. Μου χαμογελάς. Νιώθω τη ζεστασιά του βλέμματος σου να φτάνει μέχρι τη ψυχή μου. Μα τι γίνεται; Τι κάνεις εδώ; Δεν είναι δυνατόν, αφού... Και τότε μου μιλάς. Και η φωνή σου μοιάζει σαν κάποιο ξεχασμένο τραγούδι που όμως είναι τόσο οικείο... Μου λες πως μου είπαν ψέμματα, πως δεν έχεις πεθάνει, πως όπως κάθε πρωινό θα πάμε στο σχολικό μαζί. Με διστακτικά βήματα σε πλησιάζω. Με πιάνεις από το χέρι. Νιώθω τη σιγουριά που πάντα ένιωθα όταν έκλεινες το μικρό μου χέρι στην μεγάλη σου χούφτα. Τα χέρια σου είναι ζεστά. Πόσο καιρό είχα να νιώσω αυτή τη ζεστασιά... Είμαι χαρούμενη. Όχι, όχι χαρούμενη, ευτυχισμένη. Και τότε..."
...Ξυπνάω. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Είσαι νεκρός.
Δε θα ξανανιώσω ποτέ ζεστασιά. Δε θα ξανανιώσω ποτέ σιγουριά.
Δε θα μου ξανασφίξεις ποτέ το χέρι. Δε θα με ξαναπάρεις ποτέ αγκαλιά.
Τα πρωινά που βγαίνω από το σπίτι περιμένω ακόμα να σε δω μπροστά μου.
Τα βράδια περιμένω ακόμα να ακούσω τα κλειδιά σου στην πόρτα.
Δε θέλω άλλα Χριστούγεννα χωρίς εσένα. Θέλω να είσαι εδώ να μαγειρεύεις και εγώ να κάνω ζημιές, να μου φωνάζεις και να γελάμε. Από όταν σε έχασα, μίσησα τα Χριστούγεννα.
Δεν μπορώ να πιστέψω πως έτσι έχουν περάσει 9 χρόνια...
Συγγνώμη που τόσα χρόνια σε κατηγούρα για όλα.
Συγγνώμη που κάλυψα τη δυστυχία μου για το θάνατό σου, με μίσος.
Συγγνώμη...
Σε αγάπουσα τόσο πολύ..
Μου λείπεις, μπαμπά, μου λείπεις κάθε μέρα και περισσότερο.



6 σχόλια:

  1. δεν ξέρω τι μπορώ να γράψω. σε νιώθω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δε νομίζω πως υπάρχει κάτι που να μπορείς να γράψεις.. ευχαριστώ:)

      Διαγραφή
  2. δε μου είναι οικεία αυτά τα συναισθήματα,
    και δεν μπορώ ακριβώς να σε καταλάβω,
    μόνο να φαντάζομαι μπορώ.
    έχω να σου πω πως φοβάμαι πολύ τη στιγμή που θα χάσω τους δικούς μου,
    την τρέμω για την ακρίβεια.
    σε φιλώ πολύ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είναι ένας πόνος που δεν τον εύχομαι σε κανέναν.. δυστυχώς είναι αναπόφευκτο. και αυτό κομμάτι της ζωής...
      και εγώ :*

      Διαγραφή
  3. Δεν μου μενουν λογια...
    Εξαιρετικα ανατριχιαστικο κειμενο....

    Ευχομαι οι ομορφες μερες σου να καλυπτουν εστω και καποιο μερος αυτου του πονου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εύχομαι με την πάροδο του χρόνου ο πόνος να γίνει υποφερτός..
      ευχαριστώ,σε φιλώ πολύ!

      Διαγραφή