but the loneliness will stay with me and hold til' i fall asleep

Κουράστηκα. Πότε θα σταματήσει ο πόνος; Αλήθεια, θα σταματήσει ποτέ; Από όταν με θυμάμαι πονάω. Είναι άδικο. Καταλαβαίνεις; Άδικο. Σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει τόσος πόνος, τόση δυστυχία. Σε κάνεναν. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή έπλεκα τα χέρια μου μεταξύ τους και προσποιούμουν πως κάποιος άλλος με κράταγε. Δεν είναι λυπηρό; Υποθέτω πίστευα πως έτσι θα ένιωθα λιγότερο μόνη. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως είμαστε πάντα μόνοι μας έτσι και αλλιώς. Ειδικά στα δύσκολα,είμαστε ολομόναχοι. Τις προάλλες έπιασα τον εαυτό μου να κάνει πάλι το ίδιο. Έκλαιγα και έσφιγγα το χέρι μου με όλη μου τη δύναμη. Δε νομίζω πως έχω νιώσει περισσότερο μόνη στη ζωή μου από όσο νιώθω τώρα. Μη με παρεξηγείς,δε φοβάμαι τη μοναξιά,την επιλέγω. Απλά έχει γίνει πια πολύ δύσκολο να είμαι η δυνατή της υπόθεσης,εκείνη που κρατάει τις ισορροπίες. Θέλω κάποιος να με κοιτάξει μια φορά στα μάτια και να μου πει: "φτάνει,θα είμαι εγώ ο δυνατός από εδώ και πέρα". Κουράστηκα.
Θέλω να τα παρατήσω όλα. Έχω ανάγκη να τα παρατήσω όλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου