το κενό,του κενού,ω απύθμενο κενό

Μια βδομάδα τώρα δεν μπορώ να μείνω σπίτι. Οι τέσσερις τοίχοι με πλακώνουν, η φωνή της μάνας μου με αρρωσταίνει, τα ουρλιαχτά μέσα στο κεφάλι μου άρχισαν πάλι. Βγαίνω στο δρόμο και προχωράω για ώρες. Δίχως κάποιο προορισμό. Γίνομαι ένα με ανθρώπους που δε γνωρίζω και δε με γνωρίζουν ούτε εκείνοι,ξένη μέσα σε ξένους. Ακούω μουσική και η φωνή του Alexi Laiho* καλύπτει όλες τις ανεπιθύμητες σκέψεις και τη φασαρία του κόσμου. Την Τρίτη έκατσα σε ένα πάρκο. Παρατηρούσα τα παιδάκια να παίζουν. Γέλια, ουρλιαχτά, αθωότητα. Ξάφνου άκουσα ένα αγοράκι να κλαίει. Έτρεχε αίμα από το πόδι του και όπως ήταν πεσμένο κάτω είχε ανοίξει τα χεράκια του καρτερικά για να το πάρει αγκαλιά η μαμά του. Ανεπαίσθητα με έπιασαν και μένα τα κλάματα. Όμως σε εμένα δεν έτρεξε κανείς κοντά. Μάλλον γιατί τον δικό μου πόνο δεν υπάρχει αγκαλιά για να τον γιατρέψει. Έμεινα εκεί,κλαίγοντας βουβά πολύ ώρα,ώσπου ένιωσα τις στάλες της βροχής στο πρόσωπό μου. Μα δε σηκώθηκα. Οι σταγόνες της βροχής μπλέχτηκαν με τα δάκρυά μου. Θυμάμαι μια φωνή να μου λέει: "Κορίτσι μου σήκω,θα κρυώσεις". Μα εγώ δεν ανησύχησα. Κάνει ήδη κρύο μέσα μου. Στο γυρισμό για το σπίτι σκεφτόμουν ότι πλέον δε νιώθω θυμό. Ήμουν χρόνια θυμωμένη με όλους και με όλα. Αλλά τελικά απρόσμενα αυτή η κάψα σταμάτησε να μου καίει τα σωθικά. Τώρα νιώθω μόνο θλίψη. Μια βαθιά θλίψη και μια ατέλειωτη κούραση. Απελπισία. Και φοβάμαι, γιατί ένω τα δικά μου χείλη είναι σφιγμένα από τον πόνο, το είδωλο μου στον καθρέφτη γελάει μαζί μου...

2 σχόλια:

  1. εγώ έχω μια αγκαλίτσα για σένα metalou <3 μη μου φοβάσαι. Σφίξε τα δόντια και προχώρα! ( και αντί να περπατάς μόνη στους δρόμους πάρε κανένα τηλ να περιφερόμαστε μαζί!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή