όλη μου η ζωή είναι ένας χωρισμός.

30-12-12, προπαραμονή Πρωτοχρονιάς
κάπου σ'ένα μαγαζί στο κέντρο
ζεστός καφές, ζεστή καρδιά, γέλια
έσκυψα να πιάσω τα τσιγάρα μου
άναψα ένα και άρχισα να ψάχνω τασάκι
γύρισα ξαφνικά το βλέμμα μου και...
ήσουν εκεί.
είχα να σε δω τόσα χρόνια, και τώρα ήσουν εκεί.
πάγωσα,χλώμιασα,νόμιζα πως θα λιποθυμήσω
είδα στα μάτια σου πως μ'αναγνώρισες και εσύ.
άλλωστε δεν έχουμε αλλάξει τόσο πολύ
στα 3μιση χρόνια που πέρασαν, εγώ έγινα κοκκινομάλλα και εσύ έβαλες σκουλαρίκι στο αυτί
όμως το θέμα είναι τι αλλαγές επέφεραν στα συναισθήματά μας.
εμένα μου λείπεις ακόμα. εσένα; μάλλον όχι.
αφού έκανες πως δε με είδες και έφυγες με την παρέα σου.



δεν ξέρω τι πονάει πιο πολύ.
η φιλία που πήγε στράφι;
η αγάπη που πήγε στράφι;

ή ότι έφταιγα εγώ για όλα;

4 σχόλια:

  1. "η φιλία που πήγε στράφι;"
    Πωπω... Πόνεσε αυτό (το συνέδεσα με μένα βλέπεις)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. γλυκό μου λυπάμαι...
    μήπως να του/της ξαναμιλήσεις???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. προσπάθησα πολύ,δεν έχει νόημα πια..
      η ζωή συνεχίζεται υποθέτω..ακόμα και μισή.

      Διαγραφή