"γράμμα που δε θα σταλεί ποτέ"

Αγάπη μου, -μπορώ να σε λέω ακόμα έτσι,ε;-
πού είσαι; Όπου και αν κοιτάξω,δε σε βρίσκω πουθενά.
Ο καφές έχει κρυώσει και τα τσιγάρα μου τελειώνουν.
Η ψυχή μου είναι βαριά,η μορφή μου ξεθωριασμένη και το βλέμμα μου άδειο.
Καρδιά μου,
γύρνα πίσω. Κάθομαι στην πόρτα και σε περιμένω,όπως ο σκύλος το αφεντικό του.
Δεν πειράζει αν χάθηκες. Άλλωστε και εγώ συνεχώς χαμένη είμαι.
Έλα κοντά μου και μαζί θα τα βρούμε όλα. Μαζί όμως,γιατί μόνη μου δεν μπορώ,κουράστηκα.
Τα βράδια νομίζω πως ακούω κλειδιά στην πόρτα.
Τα πρωινά σου ετοιμάζω και εσένα καφέ.
Ψυχή μου,
με ρωτάνε γιατί δε χαμογελάω πια. Μα πως να τους εξηγήσω πως το χαμόγελό μου στο χάρισα να σε συντροφεύει όπου και αν είσαι;
Το "μου λείπεις" δεν μπορεί να εκφράσει τον πόνο που νιώθω χωρίς εσένα.
Έλα, να με κρατήσεις στην αγκαλιά σου και να μου πεις πως όλα θα πάνε καλά.
Θα είμαι καλή από δω και πέρα. Δε θα σε κουράζω. Θα σε λατρεύω μονάχα.
Έλα, και έχω τόση αγάπη μέσα μου φυλαγμένη για σένα που νιώθω να με πνίγει.
Και αν τώρα σε κρατούν άλλα χέρια,δεν πειράζει. Αρκεί να γυρίσεις σε μένα...
Και αν τώρα σε φιλούν άλλα χείλη,δεν πειράζει. Αρκεί να με σκέφτεσαι ακόμα...
Μου λένε να σε ξεχάσω. Μα πως να το κάνω αυτό ψυχή μου; Πώς ξεχνάς να αναπνεύσεις; -γιατί αυτό είσαι για μένα,η αναπνοή μου- Θα πεθάνεις.
Κανείς δε με καταλαβαίνει. Μα συνήθισα πια.
Μόλις κάπνισα και το τελευταίο μου τσιγάρο και ο καφές δεν πίνεται πια.

4 σχόλια: