κανείς δε θα σε αγαπήσει όπως εγώ. ακούς; κανείς!

δεν το έχω πει σε κανέναν, αλλά μου λείπεις ακόμα.
κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μου αν ήσουν ακόμα μαζί μου. ίσως όμως να είναι καλύτερα που δεν υπάρχεις πια.
έμαθα πως ρωτάς ακόμα για μένα.
ξέρεις, και εγώ όποτε βρίσκω ευκαιρία το κάνω.
ακόμα πηγαίνω στο στέκι μας στο κέντρο,
καπνίζω τη μάρκα σου και κοιτάω τους περαστικούς.
βαθιά μέσα μου ελπίζω πως θα σε βρω κάπου στο πλήθος.


πως γίναμε έτσι καρδούλα μου; εμείς ήμασταν αχώριστοι.
για πρώτη φορά ένιωθα ασφάλεια και ευτυχία στη ζωή μου.
και τώρα είμαστε δυό ξένοι.
αν βλεπόμασταν τυχαία στο δρόμο,δεν ξέρω αν θα μιλούσαμε.
από εγωισμό, ίσως και από φόβο.


πως τελειώνουν έτσι οι σχέσεις;
πως μια τόσο δυνατή φιλία έγινε στάχτες;
πως το για πάντα γίνεται ποτέ ξανά;



ίσως να φταίω εγώ.
να έχω όντως τον ανθρωποδιώκτη.
γιατί δεν μπορεί να είναι τυχαίο που χάνω όσους αγαπώ.
δεν μπορεί, δεν μπορεί, δεν μπορεί.

2 σχόλια:

  1. δεν μπορεί,δεν μπορεί να ταυτίζομαι τόσο..


    πώς αλλάζουν όλα[-οι] τόσο γρήγορα;
    πώς ξεθωριάζουν τα συναισθήματα
    που είχαμε ορκιστεί• θα 'ταν ανεξίτηλα;


    :|

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. γλυκούλα μου..
      και μετά μένουμε με αυτό το "γιατί" που πονάει πιο πολύ απ'όλα.

      σε φιλώ πολύ γλυκά:*

      Διαγραφή