Είμαστε 70% νερό για να μπορούμε να πνίγουμε πράγματα μέσα μας.

Η Βάλια πήρε μια βαθιά ανάσα και έμεινε να χαζεύει κάτι παιδάκια που έπαιζαν. Καθόταν στο πιο απόμερο παγκάκι της πλατείας, ήταν το αγαπημένο της μέρος και το ήξεραν λίγοι. Πριν λίγο είχε αφήσει τη Μαρία και τον Παύλο λέγοντάς τους πως θα πάει σπίτι να διαβάσει αλλά στην πραγματικότητα ήθελε να μείνει μόνη της.
Άναψε τσιγάρο και βυθίστηκε στις σκέψεις της. Τον τελευταίο καιρό ένιωθε πως βούλιαζε πάλι στο σκοτάδι της. Καταλαβαίνε πως απομακρυνόταν από τους κοντινούς της ανθρώπους. Αλλά το πιο τρομακτικό ήταν πως ένιωθε πως έχανε τον εαυτό της. Το μυαλό της γύρισε 2 χρόνια πίσω. Δεν έπρεπε να γίνει όπως ήταν τότε. Απλώς δεν έπρεπε.
"Δεν ήξερα πως καπνίζεις" Ξαφνιασμένη τινάχτηκε πάνω και ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Παύλο.
"Με τρόμαξες.. Τι κάνεις εσύ εδώ;"
"Δε σε πίστεψα όταν είπες πως θα γυρίσεις σπίτι. Σε έχω δει να ξανάρχεσαι εδώ..και να 'μαι"
"Μ'αρέσει πολύ να έρχομαι εδώ. Γαληνεύω.. Βέβαια θα προτιμούσα να πηγαίνω στη θάλλασα, την αγαπώ τη θάλλασα. Μου δίνει αυτή την αίσθηση φυγής.. Αχ γιατί στα λέω όλα αυτά; Δε μου απάντησες, τι κάνεις εδώ;"
"Βλέπω πως δεν είσαι καλά.."
"Μια χαρά είμαι", είπε και έστρεψε το κεφάλι της αλλού.
"Βάλια θέλω να σε βοηθήσω!"
Τώρα τον κοίταζε κατάματα. Τον ήξερε 3 βδομάδες, καινούριος συμμαθήτης. Από την αρχή για κάποιο λόγο τον συμπάθησε, περίεργο για εκείνη που είχε χάσει κάθε εκτίμηση στους ανθρώπους.
"Δε χρειάζομαι βοήθεια Παύλο. Θα τα καταφέρω μόνη μου!", του απάντησε με φωνή που δε σήκωνε διαμαρτυρίες.
"Γιατί είσαι τόσο περήφανη;"
"Δεν είναι θέμα περηφάνειας. Απλώς έχω μάθει να τα βγάζω πέρα μόνη μου.. Και τώρα φύγε σε παρακαλώ!"
Δεν ήθελε να φύγει και να την αφήσει έτσι αλλά το παγωμένο της βλέμμα δεν του άφηνε επιλογές.
Μόλις βεβαιώθηκε πως είχε απομακρυνθεί αρκετά, ξέσπασε σε ένα βουβό κλάμα. Άραγε αυτή τη φορά θα τα έβγαζε πέρα μόνη της;



*
Καλό μήνα! Ελπίζω αυτός να είναι καλύτερος..

6 σχόλια: