για εμάς θα είναι πάντα αργά.

-Σου έγραψα ένα ποίημα. Θες να στο διαβάσω;
-Φυσικά!
Όση ώρα της το διάβαζε της έκανε εντύπωση η θλίψη στη φωνή του.
-Λοιπόν; Σ'άρεσε;
-Ναι..
-Σ'αγαπώ.
-Δε γίνεται. Δεν ξέρεις τίποτα για μένα.
-Ξέρω όσα μου χρειάζονται. Ξέρω ότι φοβάσαι τους ανθρώπους και πιο πολύ το "για πάντα" που λένε συνεχώς ενώ εσύ δεν το έχεις πει ποτέ. Ξέρω ότι δε σου αρέσει να σε κοιτάνε όταν καπνίζεις. Ξέρω όλες τις αποχρώσεις που παίρνουν τα μάτια σου και ξέρω ότι κάποτε ήταν λαμπερά και όχι θλιμμένα όπως τώρα. Ξέρω πότε χαμογελάς με τη ψυχή σου και πότε προσποιήσαι. Ξέρω πόσο φοβάσαι τη μοναξιά και πόσο την αποζητάς. Ξέρω πως σου αρέσει να ανάβεις αρωματικά κεριά και να ακούς μουσική. Ξέρω πως κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς κάνεις την ίδια ευχή -να ζούσε ο πατέρας σου. Και το πιο σημαντικό, ξέρω πως μαζί σου είμαι ευτυχισμένος. Το μόνο που δεν ξέρω είναι τι νιώθεις εσύ για μένα..
-Είσαι ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσα να πω "για πάντα".
Άνοιξε τα μάτια της και τα μάγουλα της ήταν μουσκεμένα απ'τα δάκρυα. Όνειρο ήτανε...
Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο και ο ίδιος πόνος στο στήθος.

4 σχόλια:

  1. γλυκιά μου κάποια μερά αυτό το όνειρο μπορεί να βγει :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ή ίσως το έχω ζήσει ήδη και με στοιχειώνει ακόμα..

      Διαγραφή
  2. πφφ να ξέρεις πως ότι βλέπουμε συχνά στα όνειρά μας,
    είναι αυτό που θέλουμε πραγματικά.
    κι εγώ πιστεύω πως,αν κάτι το επιθυμούμε με όλη μας την ψυχή,πραγματοποιείται!



    να χαμογελάς κι όταν δεν μπορείς,
    άκου με,
    δουλεύει =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αυτή τη σκηνή την έχω ζήσει. και από εκείνη τη μέρα με κυνηγάει πάντα.
      θα 'θελα να μπορώ να ξεχάσω. θα 'θελα να γυρίσω το χρόνο πίσω.

      Διαγραφή