πονάει,ακόμα


Μου λείπεις ακόμα, απλά δε μιλάω πλέον γι'αυτό.
Δε μιλάω για εσένα, για εμάς, σε κανέναν.
Η πληγή είναι πάντα εκεί.
Είναι από αυτές που έχουν πάνω κακαδάκι
και κάθε φορά που την πειράζω αιμορραγεί πάλι.
Ξέρεις φοβάμαι μήπως σε ξεχάσω.
Για αυτό την ματώνω ξανά και ξανά.
Ξέρεις πολύ μετά το τέλος μας
συνειδητοποίησα ότι δεν έχω τίποτα δικό μας.
Μονάχα ένα αρκουδάκι που κοιμόμαστε ακόμα αγκαλιά.
Δεν έχω φωτογραφίες μας, δε νομίζω πως είχαμε βγάλει και ποτέ.
Εξαιτίας αυτού με έχει πιάσει μια μανία να βγάζω φωτογραφίες.
Με ανθρώπους που ήρθαν για να μείνουν ή όχι.
Θέλω να έχω απτές αποδείξεις της ύπαρξης τους.
Από εσένα, από εμάς έχω μονάχα αναμνήσεις.
Και αυτές έξι χρόνια μετά έχουν αρχίσει και ξεθωριάζουν.
Ας πούμε δε θυμάμαι πια τη φωνή σου.
Τη φωνή που με ξύπναγε κάθε πρωί και με κοίμιζε κάθε βράδυ.
Γι'αυτό σου λέω, φοβάμαι.
Φοβάμαι μήπως σε ξεχάσω τελικά.
Για αυτό θα πειράζω την πληγή μέχρι να μείνει ένα βαθύ σημάδι.
Μονάχα τότε θα σιγουρευτώ ότι θα είσαι για πάντα χαραγμένος μέσα μου.
_Ελπίζω να είσαι καλά. Και να χαμογελάς,πάντα_



Τι και αν δεν μου μιλάς πια,

συναισθηματικά ανάπηρη

"Πόσο θα κάτσεις; Να κάνω όνειρα ή καφέ;" διάβασα ξέρετε σε μια από τις εικόνες με άσχετο φόντο και "βαθυστόχαστα" γραμμένα λόγια. Και επηρεάστηκα είναι η αλήθεια. Άρχισα να σκέφτομαι ότι οι σχέσεις μου δεν ξεπερνάνε το στάδιο του καφέ. Γιατί μπλέκομαι με εξίσου συναισθηματικά ανάπηρους ανθρώπους. Γιατί επιλέγω να αρχίζω σχέσεις με προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης. Γιατί πάντα φεύγω πρώτη από φόβο μήπως φύγει ο άλλος πριν από μένα. Και τελικά βρίσκομαι μόνη με τον καφέ στο χέρι. Και είναι πικρός. Και εγώ τον καφέ μου τον πίνω με πολύ ζάχαρη. Αλλά πλέον έμαθα να τον πίνω πικρό. Άλλωστε εγώ το επέλεξα, εγώ το επιλέγω κάθε φορά. Και δεν είναι ακριβώς πως μετανιώνω. Απλά καταριέμαι εκείνη τη μορφή από το παρελθόν που ενώ ήξερε πως σιχαίνομαι τον πικρό καφέ, με άφησε με την μισοάδεια κούπα στο χέρι και ένα σωρό σμπαραλιασμένα όνειρα γύρω μου να γελάνε μαζί μου. Ψέμματα. Δεν καταριέμαι εκείνη τη μορφή. Τον εαυτό μου καταριέμαι πιο πολύ. Γιατί μπορεί να λέω πως μονάχα έναν άνθρωπο έχω αγαπήσει σε όλη μου τη ζωή, όμως τη στιγμή που έπρεπε να το αποδείξω, αντί να γραπωθώ πάνω σου και να μη σε αφήσω να φύγεις ποτέ, όσο και αν με μισούσες, εγώ σου άνοιξα μέχρι και την πόρτα. Γιατί ήξερα πως ο πόνος που σου προκάλεσα δε θα ξεχνιόταν με την αγάπη μου. Πάντα θα με κυνηγάνε τα δακρυσμένα σου μάτια όταν μου έδωσες το γράμμα που έβαλε τέλος σε όλα. Πάντα θα με κυνηγάνε οι ενοχές για το κακό που σου προκάλεσα. Και σκέφτομαι πως τελικά μπορεί να μη φοβάμαι μήπως με πληγώσουν οι άλλοι, πιο πολύ φοβάμαι μήπως τους πληγώσω εγώ τελικά. Και η ψυχή μου δεν αντέχει το βάρος άλλων ενοχών. Πικρός καφές λοιπόν... Άλλωστε όλα μια συνήθεια δεν είναι;

neverending nightmare, always there instead of you

"Ανοίγω την πόρτα της πολυκατοικίας και κατεβαίνω αργά τα σκαλιά. Ακούω την πόρτα να κλείνει πίσω μου και ο γδούπος με ταράζει. Από τη μέρα που "έφυγες" έχω γίνει ευαίσθητη στους ήχους, τρομάζω εύκολα. Προχωράω χαμένη στις σκέψεις μου. Και τότε βλέπω μια γνώριμη φιγούρα. Ανοιγωκλείνω τα μάτια μου μερικές φορές. Δεν είναι δυνατόν να βρίσκεσαι μπροστά μου, αφού... Φοράς τη στρατιωτική σου στολή. Είσαι ψηλός, τα μάλλια σου είναι σκούρα και τα μάτια σου πράσινα. Στα μάτια του 10χρονου τότε εαυτού μου είσαι τόσο όμορφος. Μου χαμογελάς. Νιώθω τη ζεστασιά του βλέμματος σου να φτάνει μέχρι τη ψυχή μου. Μα τι γίνεται; Τι κάνεις εδώ; Δεν είναι δυνατόν, αφού... Και τότε μου μιλάς. Και η φωνή σου μοιάζει σαν κάποιο ξεχασμένο τραγούδι που όμως είναι τόσο οικείο... Μου λες πως μου είπαν ψέμματα, πως δεν έχεις πεθάνει, πως όπως κάθε πρωινό θα πάμε στο σχολικό μαζί. Με διστακτικά βήματα σε πλησιάζω. Με πιάνεις από το χέρι. Νιώθω τη σιγουριά που πάντα ένιωθα όταν έκλεινες το μικρό μου χέρι στην μεγάλη σου χούφτα. Τα χέρια σου είναι ζεστά. Πόσο καιρό είχα να νιώσω αυτή τη ζεστασιά... Είμαι χαρούμενη. Όχι, όχι χαρούμενη, ευτυχισμένη. Και τότε..."
...Ξυπνάω. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Είσαι νεκρός.
Δε θα ξανανιώσω ποτέ ζεστασιά. Δε θα ξανανιώσω ποτέ σιγουριά.
Δε θα μου ξανασφίξεις ποτέ το χέρι. Δε θα με ξαναπάρεις ποτέ αγκαλιά.
Τα πρωινά που βγαίνω από το σπίτι περιμένω ακόμα να σε δω μπροστά μου.
Τα βράδια περιμένω ακόμα να ακούσω τα κλειδιά σου στην πόρτα.
Δε θέλω άλλα Χριστούγεννα χωρίς εσένα. Θέλω να είσαι εδώ να μαγειρεύεις και εγώ να κάνω ζημιές, να μου φωνάζεις και να γελάμε. Από όταν σε έχασα, μίσησα τα Χριστούγεννα.
Δεν μπορώ να πιστέψω πως έτσι έχουν περάσει 9 χρόνια...
Συγγνώμη που τόσα χρόνια σε κατηγούρα για όλα.
Συγγνώμη που κάλυψα τη δυστυχία μου για το θάνατό σου, με μίσος.
Συγγνώμη...
Σε αγάπουσα τόσο πολύ..
Μου λείπεις, μπαμπά, μου λείπεις κάθε μέρα και περισσότερο.