είμαι και εγώ κάπου εδώ ( ; )

Σου δίνω από τα τσιγάρα μου και εσύ από το ουίσκι σου.
Κοιταζόμαστε αλλά δε μιλάμε.
Όλα μας τα χρόνια κλείστηκαν σε μια εκκωφαντική σιωπή.
Δε μου λείπεις.
Εγώ μου λείπω.
Ξέρω δε με ψάχνεις πια.
Και σιγά σιγά σταμάτησα να με ψάχνω και εγώ.
Όλη μου η ζωή ένας γαμημένος κύκλος.



Έγινα 23 σήμερα. "Νιώθω τουλάχιστον 30 χρόνια μεγαλύτερη..." λέω στη μάνα μου
και εκείνη γυρνάει το κεφάλι της για να μη δω τα δάκρυά της.
Όμως εγώ τα είδα. Συγγνώμη.

πονάει,ακόμα


Μου λείπεις ακόμα, απλά δε μιλάω πλέον γι'αυτό.
Δε μιλάω για εσένα, για εμάς, σε κανέναν.
Η πληγή είναι πάντα εκεί.
Είναι από αυτές που έχουν πάνω κακαδάκι
και κάθε φορά που την πειράζω αιμορραγεί πάλι.
Ξέρεις φοβάμαι μήπως σε ξεχάσω.
Για αυτό την ματώνω ξανά και ξανά.
Ξέρεις πολύ μετά το τέλος μας
συνειδητοποίησα ότι δεν έχω τίποτα δικό μας.
Μονάχα ένα αρκουδάκι που κοιμόμαστε ακόμα αγκαλιά.
Δεν έχω φωτογραφίες μας, δε νομίζω πως είχαμε βγάλει και ποτέ.
Εξαιτίας αυτού με έχει πιάσει μια μανία να βγάζω φωτογραφίες.
Με ανθρώπους που ήρθαν για να μείνουν ή όχι.
Θέλω να έχω απτές αποδείξεις της ύπαρξης τους.
Από εσένα, από εμάς έχω μονάχα αναμνήσεις.
Και αυτές έξι χρόνια μετά έχουν αρχίσει και ξεθωριάζουν.
Ας πούμε δε θυμάμαι πια τη φωνή σου.
Τη φωνή που με ξύπναγε κάθε πρωί και με κοίμιζε κάθε βράδυ.
Γι'αυτό σου λέω, φοβάμαι.
Φοβάμαι μήπως σε ξεχάσω τελικά.
Για αυτό θα πειράζω την πληγή μέχρι να μείνει ένα βαθύ σημάδι.
Μονάχα τότε θα σιγουρευτώ ότι θα είσαι για πάντα χαραγμένος μέσα μου.
_Ελπίζω να είσαι καλά. Και να χαμογελάς,πάντα_



Τι και αν δεν μου μιλάς πια,

συναισθηματικά ανάπηρη

"Πόσο θα κάτσεις; Να κάνω όνειρα ή καφέ;" διάβασα ξέρετε σε μια από τις εικόνες με άσχετο φόντο και "βαθυστόχαστα" γραμμένα λόγια. Και επηρεάστηκα είναι η αλήθεια. Άρχισα να σκέφτομαι ότι οι σχέσεις μου δεν ξεπερνάνε το στάδιο του καφέ. Γιατί μπλέκομαι με εξίσου συναισθηματικά ανάπηρους ανθρώπους. Γιατί επιλέγω να αρχίζω σχέσεις με προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης. Γιατί πάντα φεύγω πρώτη από φόβο μήπως φύγει ο άλλος πριν από μένα. Και τελικά βρίσκομαι μόνη με τον καφέ στο χέρι. Και είναι πικρός. Και εγώ τον καφέ μου τον πίνω με πολύ ζάχαρη. Αλλά πλέον έμαθα να τον πίνω πικρό. Άλλωστε εγώ το επέλεξα, εγώ το επιλέγω κάθε φορά. Και δεν είναι ακριβώς πως μετανιώνω. Απλά καταριέμαι εκείνη τη μορφή από το παρελθόν που ενώ ήξερε πως σιχαίνομαι τον πικρό καφέ, με άφησε με την μισοάδεια κούπα στο χέρι και ένα σωρό σμπαραλιασμένα όνειρα γύρω μου να γελάνε μαζί μου. Ψέμματα. Δεν καταριέμαι εκείνη τη μορφή. Τον εαυτό μου καταριέμαι πιο πολύ. Γιατί μπορεί να λέω πως μονάχα έναν άνθρωπο έχω αγαπήσει σε όλη μου τη ζωή, όμως τη στιγμή που έπρεπε να το αποδείξω, αντί να γραπωθώ πάνω σου και να μη σε αφήσω να φύγεις ποτέ, όσο και αν με μισούσες, εγώ σου άνοιξα μέχρι και την πόρτα. Γιατί ήξερα πως ο πόνος που σου προκάλεσα δε θα ξεχνιόταν με την αγάπη μου. Πάντα θα με κυνηγάνε τα δακρυσμένα σου μάτια όταν μου έδωσες το γράμμα που έβαλε τέλος σε όλα. Πάντα θα με κυνηγάνε οι ενοχές για το κακό που σου προκάλεσα. Και σκέφτομαι πως τελικά μπορεί να μη φοβάμαι μήπως με πληγώσουν οι άλλοι, πιο πολύ φοβάμαι μήπως τους πληγώσω εγώ τελικά. Και η ψυχή μου δεν αντέχει το βάρος άλλων ενοχών. Πικρός καφές λοιπόν... Άλλωστε όλα μια συνήθεια δεν είναι;